Banking system fairness: ઉદ્યોગપતિઓને કરોડોની રાહત આપતી બેંકો , સામાન્ય માણસને ચાર્જના નામે કેમ લૂંટે છે?
બેન્કમાં સામાન્ય માણસનું ખાતું હોય એટલે શું?
દરેક નાની ભૂલની સજા!
ચેક બાઉન્સ થયો?
👉 ચાર્જ આપો!
ખાતામાં પૂરતું બેલેન્સ નહોતું?
👉 ચાર્જ આપો!
EMI મોડું થયું?
👉 પેનલ્ટી આપો!
સામાન્ય માણસની મજબૂરી બેન્ક માટે કોઈ કારણ નથી.
ઉદાહરણ તરીકે જણાવાતા ચેક બાઉન્સ ચાર્જ—
🔴 HDFC Bank — ₹450
🔴 YES Bank — ₹590
🔴 Axis Bank — ₹472
🔴 Union Bank — ₹236
સામાન્ય પરિવાર માટે ₹236 પણ મહત્વના હોય છે.
પણ…
જ્યારે વાત મોટા ઉદ્યોગપતિઓના હજારો કરોડના દેવાની આવે ત્યારે સિસ્ટમનો ચહેરો બદલાઈ જાય છે?
સુભાષ ચંદ્રાના કેસમાં NCLTએ આશરે ₹22,006 કરોડના admitted claims સામે ₹6.25 કરોડની ચુકવણીવાળી યોજના મંજૂર કરી.
અહીં એક વાત સ્પષ્ટ છે—
₹22,006 કરોડ તેમની વ્યક્તિગત લોન નથી.
તેમાં તેમની personal guarantees સામેના claims પણ સામેલ છે અને મૂળ કંપનીઓ સામેની વસૂલાત અલગ બાબત છે.
છતાં સામાન્ય માણસનો સવાલ તો ઊભો થાય જ—
₹500ના ચેક બાઉન્સમાં કોઈ રાહત નહીં…
અને હજારો કરોડના દાવા સામે કરોડોની ચુકવણી?
સામાન્ય ગ્રાહકને—
“નિયમ છે એટલે ચાર્જ ભરવો પડશે.”
મોટા દેવાના કેસમાં—
“સેટલમેન્ટ… હેરકટ… ઇન્સોલ્વન્સી…”
તો પછી સવાલ સીધો છે—
નિયમ સામાન્ય માણસ માટે જ કડક કેમ?
બેન્કને મોટા લોન ખાતામાં નુકસાન થાય…
પછી બેન્કના ખર્ચ વધે…
પછી નવા ચાર્જ આવે…
પછી વ્યાજ અને ફી વધે…
અને અંતે?
ભાર ફરી સામાન્ય ગ્રાહકના ખિસ્સા પર!
સામાન્ય માણસ બેન્કમાં પોતાનું પૈસું રાખે છે.
તેને નાની ભૂલ બદલ દંડ મળે છે.
તો પછી મોટા દેવાદારો પાસેથી જનતાના પૈસાની વસૂલાતમાં પણ એટલી જ કડકાઈ કેમ ન હોવી જોઈએ?
બેન્કિંગ સિસ્ટમમાં નાનો હોય કે મોટો—
નિયમ એક, જવાબદારી એક અને હિસાબ પણ એક જ હોવો જોઈએ.
નાનો ગ્રાહક ચાર્જમાં ન પિસાય…
અને મોટો દેવાદાર સેટલમેન્ટમાં ન બચી જાય!
સવાલ બેન્કો સામે નહીં,
સિસ્ટમની સમાનતા સામે છે.
